Powietrzne i morskie siły Stanów Zjednoczonych
rozpoczęły serię ataków na obiekty terrorystyczne...
Lot 103 linii Pan Am uderzył w miasto Lockerbie.
Sankcjonował akty terroru w Afryce, Europie i na Bliskim Wschodzie.
Agresja w Kuwejcie nie może mieć miejsca.
Ta bezlitosna pogoń za terrorem.
Nie będziemy dokonywać rozróżnienia...
USS Cole został zaatakowany podczas tankowania w porcie Aden.
To był akt terroryzmu.
To był akt nikczemny i tchórzowski.
Następna samba, którą wam zagramy, to stary, ulubiony klasyk.
Dopóki coś go nie zatrzyma...
Upewniam się, że znów w nas nie uderzą.
Ten samolot uderzył w World Trade Center.
Tysiące ludzi uciekają.
Musimy być i pozostaniemy czujni w kraju i za granicą.
Co ty kurwa robisz? Boże!
Kurwa! Już raz coś przegapiłam.
Nie chcę... nie mogę znów na to pozwolić.
To było dziesięć lat temu.
- Każdy coś wtedy przegapił. - Nie jestem każdym.
W poprzednim odcinku Homeland:
Dostałem SMS-a.
CIA jest blisko odkrycia naszego przyjaciela z Gettysburga.
- Krawca?
Musisz tam jechać i przewieźć go do bezpiecznej kryjówki.
Wygłaszam dziś przemowę na kolacji dla rannych weteranów.
Jeśli pojedziesz teraz, spokojnie zdążysz.
Myślisz, że bym mówił, gdyby mnie złapali?
Teraz cię nie złapią.
Przepraszam. Spóźniłam się?
- Carrie, nie możesz tu być. - Co się dzieje?
Robisz sprawozdanie beze mnie?
Carrie, nie spodziewałaś się chyba, że przywrócimy cię na stanowisko?
On nadal jest na wolności, David.
Pozwoliliśmy mu uciec.
Musimy zrobić wszystko, co możliwe...
To już nie twoje zmartwienie.
Gdzie jesteś? Próbowałam się dodzwonić.
Spóźniasz się.
Brody?
Jestem.
- Co to było? - Co?
Coś przerywa.
Brody?
Gdzieś ty był?
Albo mi powiesz, co się dzieje...
- Nic się nie dzieje... - albo pomyśl poważnie...
o naszym małżeństwie.
To jedna z informacji, jakie odzyskałaś w Bejrucie,
a której Estes i jego mafia jeszcze nie widzieli.
Zasługujesz, żeby obejrzeć to jako pierwsza.
Nazywam się Nicholas Brody.
Ludzie powiedzą, że zmieniono mnie w terrorystę.
- Dzisiejszy czyn jest... - Miałam rację.
Miałaś rację.
Jestem twoim ojcem.
Nie zmuszaj mnie, żebym cię zniszczył.
Jest twój tata?
Kenny!
Jest u mnie w tym tygodniu.
Kenny, to jest Saul.
Lubię go.
- Coś się dzieje? - Tak.
- Iran? - Sprawa pokrewna.
Wejdź.
Zamachowiec-samobójca omal nie wysadził wiceprezydenta Waldena.
- Jezu! Kiedy? - Gdy zastrzelono Elizabeth Gaines.
Pamiętasz, jak siedział w bunkrze ze swoimi kolegami?
- Byłem jednym z nich. - Ktoś miał na sobie pas szahida.
Nagrał to.
Nazywam się Nicholas Brody.
Jestem sierżantem Korpusu Piechoty Morskiej.
Mam żonę i dwójkę dzieci, których kocham.
Zanim to obejrzycie, wiele o mnie przeczytacie
i o tym, co zrobiłem.
Dlatego chciałem się wytłumaczyć, byście poznali prawdę.
- Czemu Brody tego nie zrobił? - Tego nie wiem.
Więc co robimy?
- Możemy go aresztować. - Albo?
- Albo zostawiamy go w spokoju. - Co nam to daje?
Iran planuje odwet na USA za bombardowania Izraela.
- Powiedzieli to publicznie. - Zgadza się.
Nazir był agentem tego planu. Tego dotyczyło spotkanie w Bejrucie.
I myślisz, że Brody weźmie w tym udział?
Poprzednio wziął.
Na nagraniu brzmi na oddanego Nazirowi.
Racja.
Więc chcesz śledzić Brody'ego.
Sprawdzić, czy uda nam się dowiedzieć, co szykują.
Kiedy, gdzie i jaki rodzaj ataku.
- Jak mam to powiedzieć Waldenowi? - Nie powiesz.
Saul, gość kumpluje się z dżihadystą.
I niech nadal się kumpluje. Nic się nie zmienia.
- Wiesz, że nie mogę tego zrobić. - Nic się nie zmienia.
Jeśli Walden nagle pozbędzie się Brody'ego,
druga strona zorientuje się, że coś się dzieje.
Jeśli będę go oszukiwał, zwolni mnie w pięć sekund.
Powiesz mu, że złoty chłopak przygotował swój upadek,
i go przegapiłeś, a zwolni cię w trzy.
Tak czy siak mam przesrane.
Już po mnie.
Nie, jeśli udaremnisz atak na Amerykę.
Wtedy będziesz bohaterem.
To jak?
Co chcesz zrobić?
Trochę miejsca poza kwaterą główną,
sprzęt do inwigilacji, paru dobrych ludzi.
Z zewnątrz?
I całkowita dyskrecja.
Nikt z agencji, poza tobą i mną, nic nie wie.
- I Carrie. - I Carrie.
Dobra, ale przyślę ci kogoś.
- Będzie dowodził. - Dlaczego?
Bo przyślę ci kogoś.
W porządku.
Jezu, mówiła o tym.
Espresso i przeprosiny?
Przyjmę kawę.
Nie wiem, co jeszcze powiedzieć, ale przepraszam, Jess.
Możesz wyjaśnić.
Powiedzieć mi, co się dzieje i jak to się zmieni.
Możesz mi zaufać?
Chcę ci powiedzieć, ale nie mogę.
Nie mogę.
Nie. Już ci nie ufam.
- To okrutne. - Ale prawdziwe.
Postaram się bardziej.
To całkiem proste, Brody.
Nie mogę tak żyć.
Nie będę.
Więc jeśli nie masz mi do powiedzenia czegoś prawdziwego...
to powinieneś się spakować.
Twój tata zgarnia cięgi?
Czeka na ciebie dwieście osób, a ty robisz sobie wagary.
- Tak, zgarniasz cięgi. - Gdzie był według ciebie?
Nie mam pojęcia.
Chcesz zajarać?
- To nie może być jedyna rzecz. - Co masz na myśli?
Sama nie wiem, Xander...
- Dana! - To by nie pomogło.
Tata jest gotowy.
- Cześć, Xander. - Siema, stary.
No to do później.
To dobry znak.
Twoja mama chce spędzić trochę czasu sama.
Nie mogę jej winić. Skompromitowałeś ją.
- I to bardzo. - Nie chciałem.
Tak w ogóle, auto śmierdzi fajkami.
Podwoziłem kogoś.
O Boże.
Szybko, kto napisał Deklarację niepodległości?
- Thomas Jefferson. - Zgadza się.
Pytanie dodatkowe. Ile miał dzieci z Sally Hemings?
Co jest?
Mój tata to kłamca, a mama prostaczka.
Wiedziałem, że coś nas łączy.
Proszę, proszę...
Carrie Mathison miała rację co do rudowłosego zagrożenia.
Dopiero po roku ludzie mi uwierzyli.
Ja wierzyłem ci od początku.
Dziękuję, Max.
Tylko mnie nikt nigdy nie pyta.
Dobra, załatwmy to.
- Ale sprzęt. - CIA ma najlepszy towar.
Kim są ci goście?
To ci sami, którzy obserwowali Brody'ego przez 300 godzin.
- A ty to kto? - Szef.
- Czyżby? - Tak.
- I nie lubię niespodzianek. - Też za nimi nie przepadam.
Ciekawy dobór słów.
- Peter Quinn. - Carrie.
- Mathison. - Wiem.
Podoba mi się twoja praca.
- Skąd jesteś? - Z tego samego miejsca co ty.
- Funkcjonariusz? - Analityk.
Estes go sprowadził.
- Porozmawiajmy o pracy. - Ile lat w tym siedzisz?
Sześć w Langley, cztery w Wenezueli.
- Kartele? - Coś w tym stylu.
- Skończyliśmy już to przedstawianie? - Tak, przejdźmy dalej.
Mały zespół będzie obserwował Brody'ego cały czas.
Moi ludzie podpięli się już pod kamery ochrony w budynku Rayburna.
Założyli podsłuch na telefonach.
Gdziekolwiek pójdzie, będzie miał ogon.
- A kim jest ten zespół? - Nigdy go nie zobaczysz.
- Saul i ja mamy już plan. - Wstrzymaj się.
Brody ma rano spotkanie w CIA i chcemy nim trochę potrząsnąć.
Użyjemy jego pięty achillesowej, czyli ciebie.
Będę w budynku i mam na niego wpaść?
Wspomnisz, że wróciłaś do CIA.
To powinno go przestraszyć, że twoja teoria o nim znów jest w grze.
Przez to spotka się ze swoimi agentami, a wy wszystko nagracie.
Przyjąłem.
Powiesz nam teraz o swoim planie?
- W sumie to był taki sam. - Taki sam?
- Tak, więc... - Więc jestem tylko w połowie kretynem.
Zdecydowanie. Będzie potrzebne dokładne czyszczenie.
Istotny jest zapach.
- Dużo plam od krwi. - Co?
Plamy po robakach. Jechał pan autostradą.
Tak. Czuć, jakbym palił w środku. Trzeba się tego pozbyć.
Żaden problem. Proszę tylko wybrać zapach.
- Ile to potrwa? - Mamy sosnę, wanilię,
- cynamon. - Spieszy mi się.
- Zapach nowego auta? - O jakim czasie mowa?
Czyszczenie parowe, odtłuszczanie, woskowanie...
Zajmie kilka godzin.
W porządku. Wezwie mi pan taksówkę?
Dziewczyna w środku się tym zajmie.
Proszę poczekać.
- Osobiście wybrałbym limonkę. - Niech będzie.
BRODY PRZYJEDZIE TAKSÓWKĄ ZA MINUTĘ.
- No nie... - W czym problem?
- Nie ma pan gotówki? - Jest napisane, że akceptujecie karty.
Dlatego nikt nie chce wozić ludzi do Langley.
- Przez karty? - Przez paranoicznych szpiegów.
Widzą, że coś przekazujesz, i śledzą cię przez resztę dnia.
Jest pan pewien, że to nie pan jest paranoikiem?
Carrie?
O, cześć.
Dawno się nie widzieliśmy.
Powinnam trzymać się z dala od ciebie.
- Nie musisz. - Obiecałam.
- Jak się masz? - Dobrze.
I tak wyglądasz.
- W zasadzie to dzięki tobie. - Jak to?
Powiedziałeś, żebym skorzystała z pomocy.
I tak też zrobiłam.
To była długa droga, ale znów jestem sobą.
W pewnym sensie mnie uratowałeś.
Na pewno jesteś zajęty. Kongresmenie.
- Tak. - Gratulacje.
Dziękuję. A ty?
- Wróciłaś? - Tak jakby.
Co to znaczy?
Właściwie to nie mogę powiedzieć.
- Teraz znam granice. - Jasne.
To część bycia zdrową.
Cieszę się, że cię spotkałam.
Ja też.
Pokój?
Pokój.
Do zobaczenia.
Zaraz.
Dla twojej wygody zamontowano dzwonek.
Gdzie jest Brody?
- Nie ma go tu. - Muszę z nim pogadać.
- Masz pecha. - Więc poczekam.
Naprawdę szkoda.
Cześć, Betsy. Czy on tam jest?
- Był dobrym żołnierzem. - Ile trwa głosowanie?
Porządnym, niezawodnym, sprawiedliwym żołnierzem.
Tak, zostawię wiadomość.
Ktoś go zmienił i zepchnął na złą drogę.
Kongresmen czy nie, nie pozwolę, by sytuacja się pogorszyła.
Dotrę do samego dna tego mrocznego basenu gówna.
Jess?
- Co jest? - Potrzebuję cię.
- Lauder tu jest. - Daj mi chwilę, dobrze?
- Dobrze poszło. - Martwi się.
- Jak się czujesz? - Dobrze.
- Dziwnie było go widzieć? - Pewnie.
- No i? - Dobra robota.
Dzięki.
- Połknął haczyk. - Zobaczymy.
Sporo kamer.
Trudno o dźwięk w tym budynku.
- Pracujemy nad tym. - Jest dobrze.
Jest. Wraca do Rayburn.
Dobrze znów pana widzieć.
Możemy zamienić kilka słów, kongresmenie Brody?
Tak, ale nie mogę obiecać, że będą ciekawe...
Wciągamy Royę Hammad?
Tak, ją i wszystkich.
Gdybyśmy tylko mogli słyszeć, o czym rozmawiają.
Zatuszowaliśmy twoje ślady w Gettysburgu.
Nie o to chodzi. Carrie Mathison była w CIA.
- Dziś? - Znów tam pracuje.
- Powiedziała dlaczego? - Nie.
Ale skoro wróciła do gry, musi chodzić o mnie.
Może nie. Może chodzi o Nazira.
Jest w tej kwestii ekspertem, prawda?
- Tak, ale... - Czas się zgadza.
- Czas się zgadza. Próbowali go zabić. - Jest uparta jak osioł.
- Ta kobieta jest uparta jak osioł.
- Jak coś sobie wbije do łba... - Została zdyskredytowana.
Więc czemu znów jest w Langley?
Skoro się martwisz, może wybadasz sprawę?
Odnów znajomość. Może się to przydać.
- Muszę iść. - Zaczekaj.
- A Krawiec? - Zajęto się nim.
To była pierdolona farsa.
To nie powinno mieć miejsca.
Za długo rozmawiamy. Na razie.
Pieprzyłaś się z nim.
- Co? - Z Brodym.
- A ty kogo pieprzysz? - Pielęgniarkę z oddziału ratunkowego.
Ale z nią nie jestem.
Wygadany jesteś jak na analityka.
Mówię tylko, że gdyby zrobił mi to, co tobie i przez niego wyleciał z roboty,
wszyscy mieli mnie za wariata i odesłano by mnie na leczenie,
obdarłbym go ze skóry.
Taki jest plan.
- Jessica dzwoniła cztery razy. - Wiem.
A także Rashid z Constitutional Wash.
- Co powiedział? - Że auto jest gotowe.
- Wysłać kogoś? - Tak.
- Gdzie on jest? - Odleciał przy stole.
- Pierdolony Lauder. - To szaleniec.
Dopiero co od jednego się uwolniłam.
Więc nie było wczoraj buzi na zgodę?
Raczej już się nie pocałujemy i nie pogodzimy.
Halo?
- Cześć. - Cześć, Brody.
Co się dzieje?
- Nie martw się. - Daj spokój, Jess.
Potrzebowałam cię godzinę temu.
Jak zwykle nigdzie cię nie było.
Więc zadzwoniłam do kogoś, na kim mogę polegać.
- Kto tam jest? - Mike.
- Zajmuje się sprawą. - Posłuchaj, przyjdę wieczorem.
- Porozmawiamy. - Nie.
Pojedziesz do hotelu, czy gdziekolwiek indziej, gdy znikasz.
Pierdol się...
- Dziękuję. - Nie ma sprawy.
Zadzwonię.
- "Zadzwonię”. - Zamknij się.
- Nie, nie. - Odwiozę cię do domu.
Czemu nie powiesz wprost?
"Chcę cię dziś przerżnąć. Wchodzisz w to?”.
Wiem, że taki nie jesteś, Lauder.
Ale za każdym razem, gdy tak gadasz, coraz trudniej o tym pamiętać.
Mam coś na Brody'ego.
Nie wiem nawet, co to znaczy.
Wie coś o śmierci Walkera i to tuszuje.
- Czemu miałby to robić? - Może miał z tym coś wspólnego.
- Potrzebujesz kawy. Chodź. - Nie.
Był na miejscu tego dnia, gdy Walker zastrzelił tę babkę, prawda?
No i?
Więc byli zespołem. Przez lata.
Może pracowali razem jak za starych dobrych czasów.
Zapnij pas.
Jefferson miał niezłe życie.
- Wino, książki... - Niewolnicy.
Jak mógł napisać z plantacji, że "wszyscy zostali stworzeni jako równi sobie”?
Facet był mocno zakręcony.
- Byłeś tam kiedyś? W Monticello? - Żartujesz?
- Cześć, tato. - Nigdy nie słyszał o Monticello.
Słyszałem.
Jutro mamy sprawdzian, więc...
- Kto był jego wiceprezydentem? - Jeffersona?
Nikogo nie obchodzą zastępcy.
- Aaron Burr. - Gość od pojedynku.
"Gość od pojedynku”, genialne.
Zajedziesz na tym aż do Yale.
Wiedziałem, tylko zapomniałem.
Nie wiesz, żeby się lepiej z nim nie uczyć?
Przechodzi na trójach dzięki nazwisku.
- Wczoraj dostał szóstkę z testu. - Nie żartuj.
Chyba oceny za nazwisko już nie obowiązują.
Nie jak za pana czasów.
Dziękuję za tę mądrość, Dano.
- Tata dotarł wczoraj do domu? - Tak.
To dobrze.
W każdym razie...
Monticello?
Chcesz tam pojechać na któryś weekend?
A może teraz?
Chyba muszę być w domu do kolacji.
To chodźmy gdzieś.
No dobra.
Brody rozmawiał z czterema osobami na Capitol Hill
i kolejnymi dwunastoma na przyjęciu biznesmenów Wirginii.
Plus gość przy kiosku na K Street.
Dopnijcie wszystkich.
Jak mogłam nigdy wcześniej o nim nie słyszeć?
O Quinnie?
Był w Langley sześć lat? Nigdy go nie spotkałam.
Bo byłaś na Bliskim Wschodzie.
- Nie wiem. Przyjrzysz mu się? - Bo nie mam nic innego do roboty.
Virgil, sprawdź go. Proszę.
Daj mi chwilę, dobrze?
Czuję się jak ostatni drań.
Nie mam nic do powiedzenia oprócz tego, że mi przykro i dobrze się spisałaś.
To wystarczy.
Wygląda na to, że kongresmen spotyka się z 43 osobami
w ciągu zwykłego dnia.
Podejrzewamy, że doszło do spotkania?
Nie do jakiegoś oczywistego.
Jeśli nie powiększymy naszego zespołu, nie możemy na bieżąco śledzić 43 ludzi.
Ustalmy priorytety.
- Przede wszystkim ciemnoskórzy. - To rasistowskie profilowanie.
Ale prawidłowe.
Większość agentów Al-Kaidy to Arabowie lub Afrykanie.
Max.
- Kto jest w głównym kręgu podejrzeń? - Rashid Fadl.
Pracuje w myjni. Jemeńczyk z nieważną wizą.
Paris Kimbe, taksówkarz, Sudańczyk.
Należy do tej samej grupy co Rashid z myjni.
I Hamza Shabazi.
Studentka ostatniego roku, pisze bloga o islamskich kobietach.
Poprosiła Brody'ego o przeczytanie jej pracę.
Brody śpi dziś w hotelu Ashford.
- Dlaczego? - Żona go wyrzuciła.
Załatwiamy podgląd na pokój.
Świetna robota.
- Muszę poszukać mieszkania. - Co?
Wynająłem dom, gdy wyjechałem do Bejrutu.
- Wygląda na to, że mamy nocną zmianę. - Nie mam żadnych planów.
Lubisz hinduską kuchnię?
- Albo grecką. - Może być grecka, lubię oliwki.
- Znam jedno miejsce. - Super.
- Nowe auto na urodziny? - Okropne, co nie?
I to jak.
Trzeba korzystać, skoro jest okazja.
Biedny bogaty chłopczyk.
- Ale super jedzie, co nie? - Jest w porządku.
- Gotowa na kolejną korzyść? - Jasne.
Myślałam, że zamknięto go z powodu remontu.
Nie dla syna Billa Waldena.
- Ścigamy się. - Dobra.
- Gdzie są Tajne Służby? - Na dole.
Jesteśmy więc sami?
Oraz...
cały Dystrykt Kolumbii.
To sprawia, że zdajesz sobie sprawę, jak wielki jest świat.
Podoba mi się twoje nastawienie.
A mnie ty.
- Przepraszam. - Nie.
- Mam chłopaka. - Chcę być twoim chłopakiem.
Wiem, też jakoś tego chcę.
Ale nie chcę być chamem.
Wobec tego kolesia?
Ma na imię Xander.
Jest... miły.
- Ale ja jestem milszy? - Nie, wredniejszy.
Czyli lecisz na furę.
Pozwól, że najpierw z nim porozmawiam.
Zrób to jak najszybciej.
Uwaga, powstał.
- Stary, przepraszam. - Za co?
Niestety pamiętam wszystko, co powiedziałem...
Co do Jessiki to przegiąłem.
Pogadajmy o innych rzeczach.
Bo faktem jest, że Brody zachowuje się dziwnie od powrotu.
Nie jest tym samym gościem.
Załóżmy, że Brody i Walker współpracowali, gdy zastrzelono Gaines.
Wykonując jakąś tajną misję.
Może dla CIA.
Brody ma kontakt z tymi szpiegami?
- To jest, kurwa, to! - Nie, to teoria.
Ale załóżmy, że to prawda. Jaka była rola Brody'ego?
Chuj wie.
I co to ma wspólnego z tym, kto zabił Walkera?
Proszę.
Dziękujemy za pobyt, kongresmenie.
Dziękuję.
- To była praca czy miłość? - Co?
- Brody. - Jesteśmy psiapsiółkami?
Chcę tylko wiedzieć, czy się w nim zakochałaś.
Może ty odpowiesz mi na parę pytań, Peter?
Na przykład?
- Skąd jesteś? - Z Filadelfii.
- Z tej modnej części? Main Line? - Coś w tym stylu.
- Hill School, Harvard. - Niezłe referencje.
- Taki wymóg w naszej rodzinie. - Wracasz tam czasem?
Brakuje tam dobrego, hinduskiego żarcia.
A czemu Estes tak cię lubi?
Jestem całkiem sympatyczny.
- To kwestia opinii. - I solidny.
I niezawodny. Niesamowicie niezawodny.
- Virgil, wciąż nie ma go w pokoju. - Jest przy barze.
Ochrona hotelowa dopuściła nas do swoich kamer.
Zaraz będziecie mieli obraz.
- Mam. - Adios.
Mogę jeszcze jednego?
A teraz dzwoń do swojego kontaktu.
Zrób to. Wiesz, że tego chcesz.
- Halo?
- Wiesz, kto mówi? - Wiem. Jak się masz?
Bywało lepiej.
Zastanawiałem się, czy...
Czy moglibyśmy zakopać topór.
Tak naprawdę.
A nie zrobiliśmy tego dzisiaj?
Możemy przypieczętować to drinkiem?
Jasne.
Jestem w Ashford. Jest tam bar...
Znam to miejsce. To 20 minut drogi.
Świetnie.
- Jasna cholera. - Zaczyna się.
- Tak. - To jak to rozegramy?
Z tego, co wiemy, nie był jeszcze u swojego agenta.
Nastraszymy go bardziej, żeby się zameldował?
- Może wspomnij coś o Abu Nazirze? - Tak wprost?
Zbyt śmiałe?
Pieprzyć to, nie mamy wiele czasu.
Ci skurwiele coś planują.
Powiadomię wszystkich.
- Kurde, denerwuję się. - A ja nie. Jesteś dobra.
Dzięki.
OD: FINN DOBRANOC, SALLY
DO: FINN DOBRANOC, TJ
Ty, ja i bar.
To zawsze ciekawie się kończy, prawda?
Póki co.
Nie dzwoniłem, żeby umawiać się na seks.
Nawet mi to przez myśl nie przeszło.
- Chcę to z góry zaznaczyć. - Spoko.
Nie jestem tu z wyboru.
Żona mnie wykopała.
To nie może być dobra polityka.
Powinniście być nowym Kennedym i Jackie.
Żeby skończyć z kulą w głowie.
- Mroczny obrót sprawy. - Przepraszam.
- Co u niej? - Wciąga go.
Jak się masz?
Jak mówiłam, dobrze.
- Znów pracujesz? - Tak.
I jestem coraz bliżej.
- Do czego? - Swojego celu.
Bardzo niejasne.
- Nie mogę wymieniać nazwisk. - Oczywiście.
Ale krążę wokół pewnego terrorysty.
Spoko, byle nie wokół mnie.
Nie, skupiam się znów na właściwym człowieku.
- Grubej rybie. - Prawdziwej głowie węża.
Który ukradł ci osiem lat życia.
Powinnam się już zamknąć.
Posłuchaj, Carrie.
Przepraszałaś mnie ze sto razy.
- Potrzebujesz sto pierwszego? - Nie, teraz moja kolej.
Źle się czułem, że tak wyszło. Że cię podpuściłem.
- Że zadzwoniłem do Estesa. - O tym mówisz...
Zrobiłem to, bo martwiłem się o ciebie.
Moje zachowanie budziło niepokój.
Przykro mi, że tyle przeszłaś.
Daj spokój.
Pierdolona terapia elektrowstrząsowa?
- Gdzie o tym słyszałeś? - Pytałem o ciebie.
Dużo tego miałaś?
W poniedziałki i czwartki przez sześć tygodni.
- Było strasznie? - Nie.
Tak naprawdę to nic się nie czuje.
- To cię wzmocniło. - Właśnie.
- Cieszę się, że to zrobiliśmy. - To wszystko?
Tak, wstaję wcześnie rano.
- Dobrze, rozumiem. - Nie bądź niemądra.
Pokój 416.
Brody, ja...
Naprawdę dobrze było cię spotkać.
- Dobrze poszło. - Nie, tragicznie.
Czego się spodziewałaś, spowiedzi?
Przejrzał mnie.
Nie ma mowy. Idzie do pokoju.
- Zachowuje się zupełnie normalnie. - Peter, on wie.
Saul i ja wszystko widzieliśmy.
Daj mi Saula.
- Dobrze ci poszło, Carrie. - Nie.
Wkurzyłam się, gdy wspomniał o terapii.
Odkryłam się na moment i to dostrzegł.
Zobaczył to i odszedł.
Inaczej to odczytujemy.
Musimy wkroczyć. Odkrył prawdę o mnie.
- Wracaj, Carrie. - Saul, widziałam to w jego oczach.
Wyśle sygnał. Postawi kieliszek w oknie czy coś,
a tamci się ukryją. Wkraczamy.
- Bo widziałaś to w jego oczach? - Tak, dokładnie.
Na dziś skończyłaś. Wracaj tu, do cholery.
Jezu, ile razy trzeba jej coś powtarzać?
Dużo.
Co ona robi?
Zadałam sobie pytanie: "Czemu wspomniał numer swojego pokoju?”.
Tylko po to, żeby zapłacić rachunek?
A może...
Może żeby znów być z tobą sam na sam.
To mi śmierdzi.
- Moje zdezorientowanie? - Twoje pieprzenie.
- Nie nadążam. - Spieprzy to.
Idźcie do tego cholernego pokoju.
Mamy tylko parę minut na osobności.
Nadal masz jakieś pokręcone teorie na mój temat?
- To już nie tylko teorie. - Przepraszam, że zadzwoniłem.
Sądziłem, że możemy być przyjaciółmi.
Przyjaciółmi?
Czy ja chcę się przyjaźnić z obłąkanym byłym żołnierzem,
który nienawidzi Ameryki?
Który przypiął do siebie bombę jako odpowiedź na to, co go trapiło?
Bez względu na swoją córkę, syna i ludzi, którzy kochali go w prawdziwym życiu,
a nie w pojebanym świecie Abu Nazira?
Który ostatecznie nie miał jaj, żeby się wysadzić,
ale nie miał problemu z wysłaniem mnie do wariatkowa?
Dzięki, ale nie.
Nie potrzebuję takiego przyjaciela.
- Dobra, nie będziemy przyjaciółmi. - Spierdalaj od niej.
I co teraz zrobisz? Zabijesz mnie?
Zrzucisz winę na ostry seks?
Jak długo będzie ci to uchodzić na sucho?
- Na razie nieźle mi idzie. - To prawda.
Chyba jestem w tym dobry.
- Chociaż w tym jednym. - Jesteś wyjątkowy.
- Lubiłem cię, Carrie. - A ja cię kochałam.
Policja! Ręce za siebie!
Na ziemię!
Spokojnie!
Na ziemię!
Nic ci nie jest?
Gdyby tylko okoliczności były zupełnie inne.
Jesteś hańbą dla swego kraju, sierżancie Nicholasie Brody.
Zdrajcą i terrorystą. Najwyższa pora za to zapłacić.
Przetłumaczone przez LingPerfect